bir zamanlar denilen o sancılı dönemlerin en ihtiraslı son zamanlarında kendimden birşeyler bırakmıştım,
utanmazdım bundan,
çünkü nedir bilmezdim ki,
çocuktum bir zamanlar,
zamanlar biraz azken ve bıyıklarım daha terlememişken,
saftım, kalbim yeteri kadar temiz,
korumasızdım, ellerim pis, dizlerim yaralı...

elimle güneşin suya yansımalarını her yakalamaya çalıştığımda,
bulutlardan gölgeler arasından çekmeye çalışırdım ümitlerimi,
çoğu zaman çocuktum çocukların arasında,
ta ki kendi çocukluğumla yüzleşmeye görsün şimdiki benliklerim,
birden bire sarıverirdi korkuları büyümenin,
ve toy alıngalıklar arkadaşlar arasında,
birebir alıntılanır söylemler,
her oyunda her çocuk ustaydı,
ama kimse yenilmek istemedi,
ama ben hep yenildim,
çünkü oyunlar bendeydi, ustalık kaderde.

ya sen...
söylesene sen de hiç olmadı mı yaşattığın hezeyanlar,
bitti mi yoksa bugüne kadar getirdiğin küçük hesaplaşmalar,
defteri karaladın, çoraplarını giydin,
haydi şimdi lodosa.
biri bana söylesin lütfen,

çok mu kolay büyümek,
belki de büyümeden yaşlanmak...

şiir. volkan cosgun izmir2012
fotoğraf: volkan cosgun izmir

Discover more inspiring photos like this one.

Download the FREE 500px app Open in app